The Last Shanty.

Dit Engelstalig nummer is geschreven door Thomas John Lewis, geboren in 1943, Belfast Noord Ierland. Hij groeide echter op in Gloucester, Engeland. Als zoon van een marineman diende ook hij van 1959 tot 1983 bij de Engelse Royal Navy.
Hij voer voornamelijk bij de onderzeebootdienst.
The Last Shanty is een de nummers op zijn in 1987 uitgebrachte album “Surfacing” wat ook weer een verwijzing is naar zijn onderzeeboot verleden.
Surfacing betekent namelijk: aan de (water)oppervlakte komen of opduiken.
The Last shanty gaat over de overgang van het oude harde zeemansleven op zeilschepen waar tijdens het ruige zware werk shanties werden gezongen door de bemanning (sailors) tijdens het hijsen van de zeilen, het beklimmen van de mast(en).
In het eerste couplet gaat over hoe zijn vader, ook een zeeman, de jongeling vertelde dat het leven van een zeilende zeeman (sailor) zwaar en hard was en het eten aan boord altijd slecht. A sailors life was very hard , the food was always bad.
Nu gaat hij zelf bij de Marine en realiseert zich dat het wel mee valt maar dat een moderne marineman geen echte zeebonk meer is. But now I joined the Navy, I’m aboard a man of war and now I’ve found a sailor ain’t a sailor anymore.
 In het refrein roept de bootsman niet langer: 
Don’t haul on the Rope             (Trek niet aan het touw),
Don’t climb up the mast           ( Klim niet in de mast)
If you see a sailingship it might be your last  Als je nog een zeilboot ziet, is het waarschijnlijk
  de laatste keer.                                                                    
Just get your civies ready for another run ashore.  Leg je burgerkloffie klaar voor de wal.
A sailor ain’t a sailor anymore.      Een zeeman is geen echte zeeman meer.
The Killock of our mess, he says we’ve had it soft.
De “ouwe” zeebonk zei dat wij het nu maar makkelijk hadden.
It wasn’t like in his days when he was Up Aloft.
In zijn tijd was het niet zo toen hij boven in de mast zat.
We like our Bunks and sleeping  bags, burt what’s a hammock for.
We koesteren onze slaapplaatsen (kooien) en waar dient een hangmat nu dan voor.
Swinging from the deck, or lying on the floor.
Bungelen boven dek of vallen op de vloer.
Well they gave us an engine that first went up and down.
We kregen een motor die stampte op en neer.
Then with more technology the engine went around.
Later met verbeterde techniek draaide de motor rond.
We know our Steam and Diesel, but what’s a mainyard for.
Wij kennen stoom- en dieselmotoren maar waar dient dan een grootzeil voor
A stoker ain’t a stoker with a shovel anymore.
Een stoker is geen stoker met een kolenschop meer.
Well they gave us an Aldiss lamp, so we could do it right.
We kregen een Seinlamp en konden daar mee omgaan.
They gave us a radio, we signaled day and night.
We kregen later radio, die gebruikten we altijd.
Weknow our codes and cyphers but what’s a semaphore?
We kennen onze Morse en signalen maar wat is een Semafoor? (Seintoestel met vlaggen/armgebaren).
A bunting-tosser doesn’t toss a bunting anymore.
Een vlaggenist rommelt niet meer met z’n vlaggetjes, seint niet meer.
Two cans of beer a day and that’s your bleeding lot.
Twee blikjes beer per dag, dat is ons rantsoen.
Now we get an extra one because the’ve stopped the tot.
Nu krijgen we er een extra omdat ze gestopt zijn met ons glaasje Rum.
So we put on our civvies clothes and find a pub ashore.
Dus kleden we ons maar om zoeken een kroeg aan land.
A sailor is still a sailor just like he was before.
Een zeeman blijft een zeeman zoals hij altijd is geweest.
Het lied is verhalend bedoeld en het refrein dient als shanty gezongen te worden, namelijk;
De bootsman zingt voor (Don’t) en het koor vervolgt.
Veel plezier met zingen!
Theo van den Berg
Zeemanskoor Nijkerks Welvaren.
 (oktober 2019)