The Fields of Athenry.

Sinds enige tijd zingen en spelen we met ons koor dit prachtige Engelstalige muziekstuk. De taal maakt het voor velen van ons lastig om te begrijpen wat we nu eigenlijk zingen. Graag wil ik een poging doen om het verhaal achter dit mooie lied te vertellen en het in de juiste context te plaatsen.
The Fields of Athenry werd geschreven door Pete St. John. Het is een heel bekend Iers protestlied en beschrijft het verhaal van een jong Iers gezin dat op desastreuse wijze slachtoffer wordt van de Engelse overheersing/uitbuiting van Ierland en de
enorme hongersnood ( the Great Famine) die het land en de bevolking tussen 1845 en 1850 trof. De Ieren waren in die tijd voor hun voedselvoorziening grotendeels afhankelijk van de aardappeloogst. De Engelse adel was eigenaar van de landerijen die door Ierse boeren werd gepacht. Hierop werd de aardappel als belangrijkste voedselbron verbouwd. Toen in 1845, als gevolg van een aardappelziekte de oogsten finaal mislukten, was de arme Ierse bevolking als eerste het slachtoffer. Gedurende de vijf jaar die volgde, bleven de oogsten mislukken en de Engelsen bleven de kleine hoeveelheden voedsel uit Ierland exporteren. De Ierse bevolking in honger achterlatend. De boeren konden de pacht niet meer betalen, hadden geen voer voor hun vee en stierven (evenals het volk) letterlijk van de honger en de daaruit voortkomende epidemieën. Er overleden meer dan een miljoen mensen gedurende deze periode. Veel Ieren emigreerden naar America en Australië.
Het lied beschrijft een tot wanhoop gedreven jonge vader (Michael) die in opstand komt tegen de honger (the Famine) en de Engelsen (the Crown). Om zijn kinderen van een gewisse hongerdood te redden, steelt hij graan van een Engelse grondbezitter (Trevelynn’s corn) en wordt daarbij opgepakt en gevangen gezet. Zijn jonge echtgenote “Mary” zoekt heimelijk contact met hem als hij in de gevangenis zit (By a lonely prisonwall) en vertelt hem dat  het gevangenisschip al klaar ligt in de baai om de gevangenen weg te voeren. De Engelsen deporteerden hun gevangenen naar Australië en waren daarmee van hun probleem af. De huidige Australische bevolking is dan deels afkomstig van gedeporteerde engelse veroordeelden. In het tweede couplet antwoordt Michael dat hij blij is dat zij en de kinderen nog vrij zijn en hij verontschuldigd zich dat zijn poging om zijn gezin te redden is mislukt en vraagt Mary om de kinderen in waardigheid op te voeden en groot te brengen, nu hij dat niet meer kan. Hij zal zijn vrouw en kinderen nooit meer terug zien.
Mary staat eenzaam aan de kademuur en ziet het gevangenisschip de baai uitvaren. Zij ziet haar laatste hoop vervliegen. Michael is aan boord en wordt gedeporteerd naar een gevangenis in Botany Bay (Sidney, Australië). Ze zal op hem wachten, hopen en bidden. Maar blijft eenzaam achter. Low ly the fields of Athenry. Leeg en verdort zijn de akkers van Athenry waar eens de oogsten bloeiden en waar zij keken naar de vogels die in vrijheid rondvlogen. Onze liefde vierde hoogtij. Nu zijn al onze dromen en liedjes zijn vervlogen. Het is eenzaam rond de velden van Athenry. Het lied wordt door veel artiesten gezongen. Onder meer door The Dubliners, Paddy Reilly, Bruce Springsteen maar vooral door de Ieren zelf. Overal waar Ierse voetbal- en rugby-supporters aanwezig zijn wordt deze ballade uit volle borst gezongen en zeker als er tegen Engelsen wordt gespeeld uit men op deze wijze zijn diepe haat. Het nummer verdient het om met zeer veel respect, gevoel en vooral ingetogen gezongen te worden. Hieronder een paar links.

The Dubliners met Paddy Reilly : https://youtu.be/_NlrsmEvv1Q

Ierse Fans in het stadion : https://youtu.be/fZmYv6kDutw

Voor het Zeemanskoor Nijkerks Welvaren 2019.

Ik hoop dat we nog lang met elkaar dit mooie lied mogen zingen. Theo van den Berg